Միխայիլ Ալեքսանդրովիչ Վրուբել, «Նստած դևը»
Այս աշխատանքը մի շարքի մաս է կազմում, որը պատկերում է այլաշխարհիկ էակի տարբեր մարմնավորումներ: Այն ոգեշնչված է Միխայիլ Լերմոնտովի բանաստեղծությունից:
Նկարը աչքի է ընկնում իր ուժի և անտարբերության համադրությամբ. դևի մարզական մարմինը սառեցված է կաշկանդված և անհարմար դիրքում, մինչդեռ նրա դեմքը, որտեղ միահյուսվում են տղամարդկային և կանացի դիմագծերը, բացահայտում է տառապանք և տանջանք: Հոգին կարոտով նայում է իր առջև փռված մեռյալ հողերին՝ անտարբեր իր ետևում գտնվող լուսաբացի լույսի նկատմամբ. այսպիսով, նկարիչը ակնարկում է ներքին հակամարտությունների մասին, որոնք տանջում են մարդկային հոգին և խանգարում են այն ներդաշնակության հասնել: