Քաղաքագետ Ստեփան Դանիելյանը գրում է.
«Մեր ճանճերի տիրակալը
«Ճանճերի տիրակալը» ցույց է տալիս, թե որքան հեշտ է մարդկանց բաժանել «մերոնց» և «նրանց»։
Վեպում տղաները սկզբում մեկ համայնք են, բայց աստիճանաբար վախի, կեղծ վտանգի և իշխանության համար պայքարի պատճառով բաժանվում են խմբերի։ Մի խումբը սկսում է մյուսին դիտել ոչ թե որպես ընկերների, այլ որպես թշնամիների։ Արդյունքում առաջանում են ատելություն, բռնություն և ողբերգություն։
Բարոյական իմաստը կարելի է ձևակերպել այսպես․
-Երբ հասարակությանը բաժանում են հակադիր ճամբարների, թուլանում են համերաշխությունն ու վստահությունը։
– Վախն ու քարոզչությունը կարող են մարդկանց ստիպել թշնամի տեսնել նույնիսկ իրենց նմանների մեջ։
-Ամբոխային մտածողությունը հաճախ ճնշում է բանականությունն ու անհատական պատասխանատվությունը։
– Քաղաքակրթությունը պահպանվում է երկխոսության, օրենքի և փոխադարձ հարգանքի շնորհիվ, ոչ թե «մենք ընդդեմ նրանց» տրամաբանությամբ։
Այս պատճառով վեպը հաճախ մեկնաբանվում է որպես նախազգուշացում հասարակությունների համար․ երբ մարդկանց մի մասին հանում են մյուսի դեմ, հաղթում է ոչ թե որևէ կողմ, այլ քաոսը»։
Սկզբնաղբյուրը՝ 24 news լրատվական կայք